در پروژهٔ لواسان، فضای سبز با تنوع رنگ، ارتفاع و فرم گیاهان تعریف شده است. بسترهای گلدار در بعضی مسیرها نقش خط راهنما را دارند و در بخش‌های دیگر، بوته‌های گرد و گیاهان بلندتر، قاب‌های کوچک‌تر و آرام‌تری ایجاد می‌کنند.

کاشت در امتداد مسیرها و لبهٔ محوطه، ارتباط روشنی با کف‌سازی دارد. ترکیب گل‌های رنگی با حجم‌های سبز، باعث می‌شود محوطه هم از دور خوانا باشد و هم از نزدیک جزئیات داشته باشد. در برخی تصاویر، عناصر معماری مانند دیوار و فضای استخر نیز با حاشیهٔ گیاهی همراه شده‌اند.

گالری این مجموعه، چند بخش از محوطه را نمایش می‌دهد: مسیرهای گلدار، باغچه‌های فشرده و کاشت نزدیک دیوار. هویت مشترک آنها، لایه‌بندی گیاهان و استفاده از رنگ برای ایجاد تنوع در تجربهٔ حرکت و مکث است.

در مجموعهٔ شمشک–دیزین، کاشت در امتداد دیوار و مسیر حرکت قرار گرفته است. گیاهان عمودی، خط دیوار را به یک پس‌زمینهٔ سبز تبدیل می‌کنند؛ در حالی که پوشش کوتاه‌تر در بخش جلو، بستر کاشت را به کف‌سازی پیوند می‌دهد.

ریتم تکرارشوندهٔ گیاهان و تغییر رنگ در لایهٔ پایین، به مسیر شخصیت می‌دهند. این چیدمان برای فضاهای کشیده اهمیت دارد: کاشت در حاشیه باقی می‌ماند و مسیر عبور، وضوح خود را حفظ می‌کند. اختلاف ارتفاع نیز به محوطه عمق می‌بخشد.

تصاویر پروژه، جزئیات این حاشیه و ارتباط آن با دیوار و فضای باز را نشان می‌دهند. تأکید اصلی مجموعه بر استفادهٔ دقیق از فضای پیرامونی است؛ جایی که یک نوار کاشت می‌تواند کیفیت دید و حس حضور در محوطه را تغییر دهد.

محوطهٔ تالار نیاوران با ترکیب فضای باز، درختان شاخص و کاشت منظم، بستری سبز برای حضور و پذیرایی فراهم می‌کند. عنصر مرکزی روشن در کنار گیاهان، توجه را به بخش میانی محوطه هدایت می‌کند و به فضای باز یک نقطهٔ کانونی می‌دهد.

فرم‌های گرد و هرس‌شده در بخش پایین کاشت، در کنار تنه و تاج درختان بلندتر قرار گرفته‌اند. این تفاوت مقیاس، از یکنواختی محوطه جلوگیری می‌کند. کف‌سازی روشن و محدوده‌های مشخص کاشت نیز ارتباط میان فضای حرکت و فضای سبز را حفظ می‌کنند.

در تصویر این مجموعه، معماری و پوشش گیاهی در یک قاب مشترک دیده می‌شوند. نتیجه، محوطه‌ای است که هم جنبهٔ تزیینی دارد و هم تجربهٔ حضور در فضای پذیرایی را با رنگ و بافت طبیعی همراه می‌کند.

در مجتمع نیاوران، فضای سبز در ارتباط مستقیم با معماری ساختمان شکل گرفته است. حاشیه‌های کاشت در امتداد مسیرها و پیرامون محوطه، مرز میان کف‌سازی و بدنهٔ ساختمان را نرم‌تر می‌کنند. این پیوستگی باعث می‌شود حضور گیاهان به بخشی از تجربهٔ ورود و عبور تبدیل شود.

درختان فرم‌دار، بوته‌های کم‌ارتفاع و گیاهان با رنگ‌های متفاوت، چند لایهٔ بصری ایجاد می‌کنند. فلاورباکس‌ها و بسترهای خطی، به کاشت نظم می‌دهند و در عین حال مسیر پیاده را خوانا نگه می‌دارند. در بعضی نماها، محل نشستن نیز در کنار پوشش گیاهی قرار گرفته است.

هویت این پروژه در تکرار سنجیدهٔ فرم‌ها و تغییر بافت و رنگ گیاهان دیده می‌شود. گالری، زوایای مختلف محوطه، حاشیه‌های کاشت و جزئیات کنار ورودی را نشان می‌دهد؛ مجموعه‌ای از تصمیم‌های کوچک که به هماهنگی فضای باز و ساختمان کمک می‌کنند.